John Kerry

Daar staat ie dan. John Kerry. Sinds de begin jaren zeventig al bezig met het milieu en het klimaat. Hij ontmoette zijn vrouw in Rio, in 1992 op de conferentie Duurzame Ontwikkeling. Als minister van Buitenlandse Zaken voor de Verenigde Staten stak hij op deze klimaattop een ijzersterke speech af over zijn legacy.

Wie komt er na John Kerry?

Kerry vertelde dat dit decennium het heetste ooit wordt. En dat op nummer twee het voorgaande decennium staat. En op drie die daar weer voor. Dat zelfs de grootste scepticus dan wel moet erkennen dat er iets vreemds gebeurt. En dat we daar wat aan kunnen doen.

Hij vertelde over zijn bezoek aan Groenland. Daar zie je voor je ogen de ijskap smelten. En wat dat weer betekent voor de rest van de wereld. Dat er geen toverstaf bestaat die meren weer kan vullen en al die gletsjer s weer terug kan zetten. En dat we daarom allemaal strijden voor een klimaatakkoord. Een akkoord dat nog niet eens genoeg is om de aarde voldoende te beschermen. Maar een akkoord dat de verandering heeft ingezet. En dat hij daarom met z'n kleindochter het klimaatverdrag ratificeerde.

Kerry vertelde ook dat er verkiezingen in de VS zijn geweest.

Gevolgd door een rant waarin alle beroepsgroepen en bedrijven voorbij kwamen en dat die allemaal vrijwel unaniem zeggen: klimaatverandering vindt plaats en we moeten dat stoppen. Maar ja. Die verkiezingen.

Ik liep wat treurig weg van de speech. Want volgend jaar staat daar hoogstwaarschijnlijk iemand anders het tegenovergestelde te beweren. En dan?

Het kan nogal uitmaken zo'n wissel. Zo staat Australië bekend om zijn zigzaggende standpunten. Zo stapte Canada nog een paar jaar terug uit het Kyotoprotocol. Zo was Nederland de grondlegger van de VN-klimaattop. En zo spraken we in Lima nog allemaal enthousiast over het Brasilian Proposal. Toen was Brazilië nog een vooruitstrevend land. Nu is het juist dit BRIC-land dat met scheve ogen naar China kijkt. Die wil namelijk wel, die ziet de schone toekomst wel zitten.

Maar Brazilië kan het niet bijbenen en trapt op de rem. En flink. Het maakt de onderhandelingen er niet makkelijker op. Het scenario dreigt dat we deze week eindigen met een positieve slotverklaring van de Marokkaanse koning namens alle deelnemers, maar dat er concreet nauwelijks een stap is gezet. Dat zal dan allemaal pas weer in Bonn volgend jaar op COP23 aan de orde zijn.

Twee verloren weken betekenen een verloren jaar. Want de urgentie die Kerry zo onderstreepte is er wel degelijk. Bedrijven willen zo snel mogelijk helderheid van de politiek. Dan zal de duurzame economie de push krijgen om werkelijk door te groeien en zou inderdaad het mogelijk worden om in 2050 te kunnen zeggen: het is gelukt. De kleindochter van Kerry is dan 36. Haar kinderen zullen dan tegen heel andere uitdagingen aankijken.

Klimaatmores

Bas Eickhout schreef Klimaatmores, daarin geeft hij een blik achter de schermen op de klimaattoppen.

Klimaatmores
Bestel via Libris.nl