Maandag 13 november: Een rondje langs de velden

We zijn gearriveerd in Bonn, bij de drieëntwintigste klimaattop. Het is nog relatief rustig vandaag, morgen komt de grote hoos met politieke vertegenwoordigers. Vorige week is al op ambtelijk niveau flink onderhandeld over de verder uitwerking van het klimaatakkoord van Parijs. Daar zijn concrete afspraken voor nodig, en natuurlijk geld.

Oud-burgemeeste Bloomberg van New York

De top in Bonn moet duidelijk gaan maken hoe groot de ambitie is, omdat we zullen gaan zien welke inzet de landen individueel hebben om hun doelen te halen. De besprekingen moeten dan weer uitmonden in afspraken over hoe de pledges (NDC’s) zullen worden beoordeeld en wat in het Parijsakkoord wel of niet meegerekend mag worden en hoe dit te controleren. Volgt u het nog?

Vrijdag, als de top voorbij is, zal het proces van doorrekening verdergaan om in 2018 bij de top in Polen, COP24, een beeld te hebben van waar we staan met de afspraak om binnen maximaal anderhalve graad opwarming te blijven in 2050. 

Verhoudingen

Een rondje over het enorme terrein waar de vergaderzaaltjes van de top zijn neergezet rond het hoofdkwartier van de UNFCCC laat goed zien hoe de verhoudingen zijn. In het doolhof van van gangen en systeemwandjes doen sommige landen hun best om uit te stralen dat ze van belang zijn. Of juist niet. We doen een rondje lands de velden.

De Canadezen, die tot voor kort altijd kritiek kregen omdat ze teerzandolie produceren en uit Kyoto zijn gestapt, hebben hun gang opgevrolijkt met posters en een vlag. 

De Russen, ook niet een van de voorvechters voor een ambitieuze deal, latan het bij een vlag.

Nee, neem dan de Polen. Die gaan dus volgend jaar de top organiseren en dan wil je wat laten zien. Een grote ruimte met meterslang behang van een bos en vrolijke strandstoelen. Weliswaar staan de Polen op het punt het laatste stukje oerbos om te hakken, maar hier willen ze toch graag laten zien dat ze het beste voor hebben met natuur. 

De Europese vergaderruimte, waar de Europese Commissie en het Europees Parlement gehuisvest zijn, is opgevrolijkt met allerlei stukjes hei en dennenbomen. Je krijgt niet direct het gevoel dat je op de Veluwe zit, maar onaangenaam is het zeker niet.

Buiten de ruimtes voor de high level meetings zijn er trouwens ook nog allemaal externe bijeenkomsten in paviljoens gebouwd door landen die echt een statement willen maken, maar die zijn op ruime afstand gezet van het conferentiecentrum zelf. 

Verenigde Staten

De Verenigde Staten pakken doorgaans ook flink uit met zo'n grote publieke externe ruimte en een vol programma van sprekers. Maar ja, dat was natuurlijk allemaal voordat Trump president werd. Dit keer hebben ze een alleen een klein hokje, met de deur dicht en een vlaggetje uitgeprint aan de muur geplakt. 

De Verenigde Staten willen immers niks. Maar er zijn genoeg welwillende Amerikanen die weldegelijk door gaan met de strijd tegen klimaatverandering. Negen staten, 252 steden, 1780 bedrijven en investeerders en 339 scholen en universiteiten verenigden zich onder leiding van de voormalig burgemeester van New York Michael Bloomberg om een alternatief te bieden voor Trumps weigering om mee te gaan in de wereldwijde klimaatafspraken. Zij bouwden wél een enorm paviljoen, niet op een kilometer afstand zoals andere paviljoens, maar precies om de hoek bij de high level meetings.

Uiteraard zien we bij het alternatieve Amerikaanse paviljoen ook Al Gore en andere prominenten Amerikanen die willen laten zien dat Trump misschien wel “uit Parijs wil stappen”, maar dat bedrijven en staten wel gewoon de doelen onderschrijven en er alles aan doen om die te halen. 

Trump voert ondertussen zijn eigen agenda uit en probeert op de top deals te sluiten rond kolen en  kernenergie. Tot ergernis van de overige aanwezigen op de top. 

Wereldleider

Voor een echte wereldleider op dit dossier moeten we verder kijken, naar China en de Europese Unie, en in het bijzonder Angela Merkel en Emanuel Macron. Merkel zit in een lastig parket, want de afgelopen acht jaar heeft het land stil gestaan. De Atomausstieg was natuurlijk prachtig, maar de kolencentrales roken vrolijk voort en er is weinig gedaan de afgelopen jaren om de energievoorziening te verduurzamen. Momenteel onderhandelt ze een nieuw regeerakkoord met de liberalen en de Groenen en dus zal ze moeten laten zien dat ze werkelijk ambities heeft om leider te worden op dit dossier. Macron spoort haar daartoe in elk geval aan, want hij wil van Parijs een succes maken, met Europa als leider in de wereld.

Klimaatmores

Bas Eickhout schreef Klimaatmores, daarin geeft hij een blik achter de schermen op de klimaattoppen.

Klimaatmores
Bestel via Libris.nl