Op zoek naar lichtpuntjes

De klimaattop nadert haar einde. Twee weken lang sprak de wereld over de verdere invulling van het akkoord van Parijs. Het blijkt uiteindelijk flink zoeken naar lichtpuntjes, want de verwachtingen die er tot de verkiezingen van Trump waren, zijn flink getemperd. Toch mogen we niet ontevreden zijn. Ondanks Trump, of misschien wel dankzij Trump, is de wereld eensgezind over de aanpak van klimaatverandering. We moeten door, het moet sneller, het moet ambitieuzer. Maar op papier klinken die woorden nog niet voldoende door.

Op zoek naar lichtpuntjes

Bij de volgende klimaattop moeten de woorden meer invulling moeten krijgen. Ja, we hoopten op meer, niet alleen door de verkiezing van Trump, maar ook de niet bijster briljante Marokkaanse organisatie en een nieuw hoofd voor de UNFCCC maken dat er niet heel veel meer in zit.

Lichtpuntjes (die je misschien niet meer opvallen door het grote succes van vorig jaar) zijn er wel degelijk:

  • Zo hoorden we Rusland in de plenaire vergadering een positief verhaal afsteken. Binnenkort zullen ze Parijs ratificeren en ze zijn bezig om hun eigen aandeel te leveren in de vermindering van hun uitstoot.
  • Zo zien we dat het klimaatfonds langzaam maar zeker zich vult met geld om ontwikkelingslanden mee te nemen in duurzame ontwikkeling. Weliswaar slaat de balans binnen het fonds te veel door naar mitigatie (ontwikkelen duurzame economie) dan adaptatie (aanpassingen aan de gevolgen van klimaatverandering zoals droogte of overstromingen), maar tot niet zo heel lang geleden vroegen we ons af of het beloofde geld wel ooit op tafel zou komen.

De vrijdag zou wel eens een lange dag kunnen worden. Sterker nog, het zou wel eens weer eens zaterdag kunnen worden voordat hier het VN-kampement weer opgebroken kan worden. De afspraken zijn vooralsnog zo onduidelijk en vaag dat de onderhandelingen over vast te stellen afspraken pas werkelijk van start gaan als de de plenaire eindvergadering (de feitelijke COP, Conference of Parties) eenmaal geopend is. Want dan zullen landen hun ongenoegen uiten. Over die balans binnen het klimaatfonds, over het ambitieniveau en ongetwijfeld zullen Zuid-Amerikanen het niet kunnen laten om ook Trump alvast de maat te nemen. Dan zullen er alsnog break-out sessies nodig zijn om iedereen tevreden te stellen. En zal Europa dus ook bereid moeten zijn om verder te gaan dan het mandaat dat de Slowaakse voorzitter heeft gekregen van zijn collega-lidstaten.

De ambitie moet omhoog, wereldwijd, en zeker in Europa.

Als Europa aansluiting wil houden bij landen als China die nu al enorm investeren in kennis, technologie en innovatie, zal zij ambitieuzere doelen voor zichzelf moeten stellen om concurrerend te blijven voor investeerders.
Als Europa aansluiting wil houden bij de ontwikkelingslanden die meer ambitie willen zien op met name adaptatie, dan zal ze haar (financiële) ambities moeten bijstellen.
Als Europa werkelijk klimaatverandering wil aanpakken, dan zal de ambitie omhoog moeten.

Alle ogen zijn daarom al gericht op het Winter Package, het voorstel van de Europese Commissie dat 30 november moet uitkomen. Daarin doet de Commissie voorstellen voor doelstellingen duurzame energie en energiebesparing. De lidstaten zijn er nu al zenuwachtig over, want zij vrezen dat de Commissie veel ambitieuzer zal zijn dan zij zelf. En dat zal waarschijnlijk ook zo zijn. Terwijl de Commissie nog veel ambitieuzer zou moeten zijn om werkelijk recht te doen aan de ambities die in het akkoord van Parijs zijn vastgelegd.

Maar goed, dat voor na de top. Nu eerst nog die lange laatste dag. Een laatste dag die vooral zal gaan over hoe dik men nogmaals de uitkomsten van Parijs zal onderstrepen. Wij doen ons best om die streep zo dik mogelijk te laten zijn.

Klimaatmores

Bas Eickhout schreef Klimaatmores, daarin geeft hij een blik achter de schermen op de klimaattoppen.

Klimaatmores
Bestel via Libris.nl