Woensdag 10 december: klimaatupdate Lima

De top is inmiddels in volle gang: De Europese Commissie heeft haar eerste briefings gegeven en langzaam maar zeker begint zich een beeld af te tekenen van waar de heikele punten liggen in tijdens deze top. Ook zijn de NGO's aanwezig om de deelnemers aan de top met de neus op de feiten te drukken. Zo protesteerden ze bijvoorbeeld bij een event van Shell waar Lord Stern, de klimaatwetenschapper van London School of Economiscs sprak. Shell presteert het namelijk om zich hier te presenteren met een nogal dubieuze boodschap. In Lima gaat het nu eigenlijk over vier onderwerpen. Of eigenlijk drie, over eentje wordt juist gezwegen.

Woensdag 10 december 2014

Wat draagt een land bij aan klimaatbeleid?

Allereerst gaat het over INDC’s: intended nationally determined contributions. De nationale bijdrages aan klimaatbeleid die landen voornemens zijn te doen: hun klimaatdoelen. Ieder land presenteert haar beloftes en in het besluit eind deze week moet zijn vastgelegd hoe al die voornemens met elkaar te vergelijken zijn en wat uiteindelijk de impact is van het totaal. En vooral: is dit dan genoeg om onder de twee graden temperatuurstijging te blijven?

In maart 2015 moeten alle INDS’s zijn ingeleverd zodat voor de start van de top in Parijs hun voornemens en ambities kunnen worden doorgerekend en waar nodig is worden bijgesteld. Hier in Lima gaat de discussie nu om dat proces. Hoe vergelijk je de landen en hoe bereken je de effecten van alle voorstellen?

De discussie nu is ook, onder andere gepusht vanuit de VS, om doelen voor 2025 vast te stellen en in tranches van vijf jaar te gaan denken. Op zich logisch, want hoe langer de termijn hoe onzekerder het is of doelen eigenlijk gehaald worden. Het zou Europa in een lastige positie brengen, want als we in vijf jaar moeten gaan rekenen, dan moeten alle 28 EU-landen het weer eens worden over wat er in 2025 gerealiseerd moet zijn. De Europese Unie heeft net haar ambities voor 2030 vastgelegd, een moeizaam proces met een teleurstellende uitkomst.

Klimaatfonds

Het tweede punt is financiën, waar we eerder al een toelichting over gaven. Bijkomend aspect in die discussie is dat ontwikkelingslanden willen dat alle landen in hun INDC’s hun bijdrage aan het klimaatfonds opnemen. Want, zo redeneren zij, zonder concrete bijdrage aan ontwikkelingslanden kom je nooit onder die twee graden. De Europese Unie ziet daar echter niets in. De oplossing zou zijn dat er een roadmap komt over hoe de honderd miljard dollar per jaar vanaf 2020 opgebracht moet worden, maar de EU-lidstaten liggen weer eens dwars.

Opweg naar Parijs

Het derde item is het proces naar de klimaattop in Parijs, volgend jaar. Aan het einde van de week ligt de concepttekst voor Parijs op de tafel. Maar hoe gaat dat proces dan verder? Wanneer worden de doelen juridisch bindend? En worden ze dat eigenlijk wel? De Verenigde Staten accepteren namelijk nooit een juridisch bindend akkoord. Zelfs als Obama zelf het zou willen is het hoogst onwaarschijnlijk dat een twee derde meerderheid op Capitol Hill dit gaat steunen. Daarnaast gaat de discussie over de weg naar Parijs vooral over hoe om te gaan met de Annex I en II-landen uit het Kyotoprotocol.

Wat gaat Europa doen?

Het vierde punt wordt juist niet besproken. Wie ernaar vraagt krijgt ontwijkende antwoorden en niemand die zich durft uit te spreken: wat gaat Europa eigenlijk doen voor 2020? Immers het doel van twintig procent minder uitstoot dat we hebben gesteld, gaan we met  gemak halen. Het huidige beleid levert al 26 procent minder uitstoot volgens berekeningen van de Europese Commissie. Het huidig klimaatbeleid is dus veel te slap, maar tegelijk wil de Europese Unie haar doelen niet bijstellen, terwijl grote Europese bedrijven als Vodafone, Philips en Unilever dit juist graag zouden zien. Dat zou hen namelijk de voorwaarden bieden om verder te innoveren in de duurzame economie.

Vanaf vandaag gaat het spannend worden, want alle de ministers van de 192 deelnemende landen zijn gearriveerd in Lima.